Öyleyse, başlangıçta bilginlerin söyleminde işçi imgeleri üzerine biraz mesafeli bir soruşturmadan ibaret olan şeyin, hangi dolambaçlı yollara saparak felsefe ile retorik, adalet ile sağlık arasındaki eski çatışmaları depreştirdiğine dair bir iki tur daha döneyim. Bunların birini diğeriyle karıştırmakta ve demokrasinin sosyolojik olarak sorgulanması ile demokrasinin ilerlemesine verilen kurumsal tepkiyi özdeşleştirmekte ısrar eden halihazırdaki politikaların körlüğü de bu sapmaya kuşkusuz katkıda bulundu. Kitabın son bölümü bundan dolayı öngörülenden daha canlı oldu. Ayrıca şunu gördüm ki başkalarının gerekçelerine fazla saygı göstermek onlara en kötü hakareti etmek oluyor, yani onları yavanlaştırmak.
Bununla yakından ilintili bir düşünce, okumamdaki iki önkabulü açıklıyor. Öğrenciliğim sırasında, bir yazara yazarın kendine sorduğu sorulardan başka soru sormama altın kuralına asla derinden bağlı kalamamıştım. Bu alçakgönüllülükte bir böbürlenme olduğundan şüphelendim hep. Ve sanırım deneyim bana bir düşüncenin gücünün daha ziyade yer değiştirebilmesinden ileri geldiğini –bir müziğin gücünün başka enstrümanlarla da çalınabilmesinden gelmesi gibi belki– öğretti. Bunun tersi görüş ile herkese kendi işini yapmasını buyuran polis arasındaki bağ üzerinde durmama gerek yok.
Bu gibi nedenlerden dolayı, şu ya da bu yazarda, kabul edilmiş ya da reddedilmiş eserleri ayırt eden, gençlik ve olgunluk gibi koşulların payını saptayan muaşeret kurallarına bağlı kalmadım. Tedbirlilik ya da şeylerinden cayma bir yazarın cesaretine de temkinliliğine de tanıklık edebilir. Yine de az çok özel her düşünce kendini asla temelde tek bir şey söylememesiyle ve söylediği şeyi koşulların renkli prizmasında her defasında tehlikeye atmaktan kendini alamamasıyla belli eder. Bu işlerle ilgilenenlerin dediğinin tersine, yalnızca geri zekâlılar hakikaten değişirler, çünkü her türlü düşünceden muaftırlar ve kendilerini her düşüncede rahat hissedebilirler. Ben şahsen basit bir ahlak kuralına uymaya çalıştım hep: ister döşemeci olsun ister üniversitede profesör, hakkında konuştuğum kişileri geri zekâlı saymamak...>
Many years ago I was having a conversation with Guy (Debord) which I believed to be about political philosophy, until at some point Guy interrupted me and said: ‘Look, I am not a philosopher, I am a strategist’. This statement struck me because I used to see him as a philosopher as I saw myself as one, but I think that what he meant to say was that every thought, however ‘pure’, general or abstract it tries to be, is always marked by historical and temporal signs and thus captured and somehow engaged in a strategy and urgency. I say this because my reflections will clearly be general and I won’t enter into the specific theme of conflicts but I hope that they will bear the marks of a strategy. Read more...>
Ulus ATAYURT
İstanbul'da süregiden dönüşüm döngülerinde Sarıgöl ya da Sulukule gibi Roman mahallelerine, Ayazma gibi Kürt göçmenlerin ya da Başıbüyük gibi muhafâzkar halkın yaşadığı semtlere yıkım ve yerinden edilmelerde öncelik verilmesinin bir nedeni de olası mukavemetin zayıflığının hesaplanmasında yatıyor...>
By Matthew Charles
‘On the Idea of Communism’, Birkbeck Institute for the Humanities, London, 13–15 March 2009
This conference’s political conditions had been staked out in advance, on behalf of all the speakers, by Alain Badiou’s essay ‘The Communist Hypothesis’. These were the collapse of the Old Left of the Communist Party and state, and the demise of the social-democratic project. The financial crisis that has since intervened featured as an additional element and a frequent point of reference for speakers and audience. But if, as a result of the apparent ideological capitulation of free-market capitalism, ‘we are [supposedly] all socialists now’, then the imperative for communism to further distance itself from the Party, the generalities of the Left, and even from socialism itself as a continuation of the capitalist project, marks the latest high-water mark of a pessimistic position.
In this respect, the current situation is resolutely modern and represents not the stalling of capitalism but the obverse face of a triumphant capitalist Third Way over an already outdated model of free-market economics. Those participants of the conference who urged the speakers to find something optimistic in re-nationalization or government-backed co-operative schemes were offered little other than sympathetic platitudes. At one point Slavoj Žižek invoked Naomi Klein’s shock doctrine thesis with reference to the Cultural Revolution, but the current crisis has already proved to be an opportunity for further consolidations of the newest forms of capitalist organization and power. Read more...>
Posts
